Het zal er zeker mee te maken hebben dat ik ouder word, maar soms mis ik de tijd waarin er binnen de professionele schoonheidsbranche nog echt zoiets als een verbond bestond. Dan bedoel ik niet alleen de brancheorganisatie van leveranciers die we destijds hadden, maar vooral het gevoel dat daarbij hoorde. 

Meer dan alleen concurrenten

We waren allemaal bezig met ons eigen merk en natuurlijk wilden we allemaal succesvol zijn, maar tegelijkertijd voelden we ons verantwoordelijk voor de branche als geheel. De vakbeurs was daar ieder jaar weer zo’n mooi moment van. Natuurlijk waren we daar om onze noviteiten te presenteren en zaken te doen, maar het was veel meer dan dat. 

Je ontmoette elkaar, liep bij elkaar langs, vierde samen wat er weer nieuw was en ondertussen ontstonden er ideeën en samenwerkingen. Met leveranciers onderling, met ANBOS, met de vakbladen. Iedereen had zijn eigen belang, maar er was ook een gezamenlijk belang. Misschien is dat wel wat ik het meeste mis.

Samen met topvrouwen als Jacqueline Lissenburg, Jeanne van Rijthoven, Marge Pascaud en Corina Kuipers ontstonden in die tijd prachtige initiatieven. We ontwikkelden onder andere de Beauty Awards, gaven de beurs en onze branche een stem richting de consument en zetten ons in voor ‘Geef een Glimlach Cadeau’ van Look Good Feel Better. Dingen die je niet deed omdat je er als individueel merk direct iets aan verdiende, maar omdat ze goed waren voor ons vak. 

Samen bouwen aan ons vak

De Beauty Awards bijvoorbeeld; bedoelt om het professionele imago en de kwaliteit van schoonheidsspecialisten zichtbaar te maken en de beste vakmensen van Nederland de erkenning te geven die ze verdienen. Het jaarlijkse gala hoorde daar helemaal bij. Natuurlijk ging het om de awards en de prijzen, maar het was ook een feest van herkenning. Merken, schoonheidsspecialisten en mensen die al jaren in het vak zaten kwamen elkaar tegen en de sfeer was vriendelijk en hartelijk. Je sprak elkaar, feliciteerde elkaar en ja, er werd ook geknuffeld. Ja, ik ben nu eenmaal een knuffelaar. Misschien viel het me daarom tijdens het laatste gala zo op dat die vanzelfsprekendheid er veel minder lijkt te zijn. Ik heb nauwelijks gezien dat collega’s of concurrenten echt met elkaar stonden te praten. Laat staan elkaar omhelsden. Natuurlijk kun je zeggen: tijden veranderen. Dat is ook zo. Maar volgens mij is er meer veranderd dan alleen de manier waarop we elkaar begroeten.

Trots op je eigen merk, respect voor een ander

Vroeger waren leveranciers collega’s, of concullega’s als je dat liever zo noemt. We verkochten verschillende producten en hadden ieder onze eigen visie op huidverbetering en behandelingen, maar we konden die verschillen ook waarderen. Je hoefde een ander merk niet naar beneden te halen om uit te leggen waarom je trots was op je eigen merk. We gunden elkaar de handel.

Ik moet daarbij vaak denken aan iets wat ooit op een beurs is gebeurd. Een ander merk had per ongeluk de stand verkeerd laten bouwen: precies in spiegelbeeld. Een behoorlijk probleem, zou je denken. Toevallig konden wij van plek wisselen en dus deden we dat gewoon. Geen discussie over concurrentie of over wie daar misschien voordeel van zou hebben. Zij hadden een probleem, wij konden helpen en daarmee was het klaar.

Misschien romantiseer ik het verleden een beetje en dat mag best als je ouder wordt. Maar als ik tegenwoordig van klanten hoor dat vertegenwoordigers van andere merken vertellen dat je niet goed genoeg zou zijn, dat het slecht met je zou gaan of wat er verder nog bedacht wordt, dan vraag ik me werkelijk af wat daar het nut van is. Sommige vertegenwoordigers lijken de naam van de concurrent inmiddels vaker in de mond te nemen dan die van hun eigen merk. Dat vind ik niet alleen jammer, ik begrijp het ook niet. Als je werkelijk gelooft in wat je zelf verkoopt, waarom heb je het dan zo vaak over een ander?

Strijden om de markt, niet mét elkaar

en is dat langzaam ook onze branche binnengeslopen? Zijn we elkaar steeds meer als tegenstanders gaan zien in plaats van als mensen die weliswaar concurreren, maar uiteindelijk allemaal afhankelijk zijn van dezelfde gezonde en professionele markt?

Juist vanuit mijn rol als voorzitter van de Nederlandse Cosmetica Vereniging valt mij op dat het ook anders kan. Daar zitten hele grote cosmeticamerken die rechtstreeks aan de consument leveren en geloof me, ook daar is de concurrentie stevig. Iedereen wil zijn positie in de markt en iedereen wil groeien. Maar wat ik daar veel minder ervaar, is die strijd mét elkaar. Daar werken en strijden we samen voor een gezonde markt.

Er is strijd óm de markt, maar niet voortdurend strijd mét de markt daar zit voor mij wel het verschil. Uiteindelijk zijn er genoeg onderwerpen waarbij het helemaal niet relevant is welk logo er op een potje staat. Wetgeving bijvoorbeeld en veilige cosmetica. Op heel veel items en momenten heb je elkaar nodig en bereik je samen nu eenmaal meer dan alleen. Vooral voorlichting aan consumenten en de zorgen die we hebben over jonge mensen die veel te vaak producten gebruiken die veel te intensief zijn voor hun huid. 

Een gezonde branche bouwen we samen

Ik verlang echt niet terug naar vroeger, omdat vroeger alles beter was. Dat was het zeker niet, want een gezonde concurrentie hoort bij ondernemen. Sterker nog, die houdt ons scherp. Er is een essentieel verschil tussen graag willen winnen en hopen dat een ander verliest. Met twee brancheorganisaties en drie vakbladen in een nichemarkt merk je hoe moeilijk het is voor de schoonheidsspecialist. Gezien de promotiedruk in de winkels ruikt men een stabielere markt binnen de salons. In een jaar zijn er zelfs acht merken in onze branche bijgekomen.

Als ik tussen dit schrijven door even naar onze trainingsruimte loop en een groep huidcoaches zie zitten die vandaag bij ons zijn voor de workshop “van advies naar….” voel ik wat ik zo mis buiten onze bubbel. Werken volgens wetgeving, professionaliteit, vriendelijkheid, verschillende meningen, maar wel altijd samen! Samen werken aan je branche, je bedrijf en je innerlijke zelf. 

Elkaar weer wat meer gunnen

We zouden dat verschil weer wat vaker mogen voelen en elkaar de handel gunnen. Trots zijn op je eigen merk zonder een ander kleiner te hoeven maken en soms gewoon weer eens met elkaar praten. En mocht iemand op de volgende beurs zijn stand per ongeluk in spiegelbeeld hebben laten bouwen? Dan hoop ik dat er nog steeds iemand naast staat die zegt: “joh, zullen we gewoon ruilen?”.